Het aperitief op weg naar een als Chinees restaurant ingerichte loods was al bijzonder: Chinese (jasmijn)thee, een koekje met de smaak van de bekende oosterse zoutjes en een goed gesprek. Maar daar kwam ik niet voor, wel voor Plastic Soup, althans de interpretatie daarvan door Groundbreakers. Het werd een intense middag.
Het decor, met een rode tafel (die later ook als evenwichtsbalk diende), Chinese lampionnen en heel veel witte plastic bakjes (hopelijk worden ze allemaal hergebruikt), oogde wat chaotisch, maar nog rustig. De Chinese keuken, borden ‘Plastic’, ‘Paper’ en ‘Rest’ en een afhaalloket vormden de achtergrond. Op het podium werd al snel gejongleerd met borden.
Livemuziek maakte onderdeel uit van de voorstelling; de muzikanten hadden wat mij betreft wel ietsje meer in-the-picture mogen staan. Dat had geenszins afgeleid van al dat prachtigs op die nieuw neergelegde houten vloer. Dans vormde de hoofdmoot, met hier en daar wat acrobatische hoogtepunten die tot hoorbare bewondering in het publiek leidden, met name door de slangenvrouw (heet dat zo?) die haar lijf nog net niet dubbelvouwde. Wat de voorstelling ook aantrekkelijk maakte, was de afwisseling tussen hoog tempo en vertraging, tussen veel geluid en (net geen) stilte. Hier en daar klonk er drama in door, en pijn. Tijdens die stilte was er ook getik te horen. Was het het wegtikken van de tijd? Richting te laat om de zee en de mensheid te redden?
Toen kwamen de golven, hoge golven, ook van plastic, waar steeds een danser onderdoor bewoog, terwijl links en rechts de plastic bakjes leken te drijven. Toen de stevige wind ging liggen, zwakten ook de plastic golven af. Maar het plastic wikkelde zich om de dansers. Ze raakten erin verstrikt en ze trokken eraan. Waren het in plastic verstrikte dieren? Een Chinese draak leek het restaurant onveilig te komen maken. Op de rode tafel was een muur van witte bakjes verschenen. Geen Chinese muur, want hij werd er in één klap vanaf geslagen.
Ik zag een zoektocht naar vrijheid, maar er was ook woede, vechten. Door het besef van alle schade die dat plastic aanricht, in al die oceanen waarin voorheen zoveel dieren vrij bewogen, zwommen, dansten? Ik zag wisselende emoties. Het slot bestond uit lange, pijnlijke, vertragende stuiptrekkingen die uiteindelijk tot stilstand kwamen.
Plastic Soup is een voorstelling die geen moment verveelt. Afwisselende choreografie, toegewijde dansers, een spel waar je je ogen niet vanaf kan houden, en dat allemaal in een paar weken opgezet? Aanrader!
Bart Verberkt
Schrijf jij ook graag over voorstellingen in jouw regio? Word recensent bij Theaternetwerk.
Foto: eigen foto
