Komende donderdag is het eindelijk zover: het besluit waar Delft al bijna tien jaar naar uitkijkt, valt dan eindelijk. Wordt het Rietveld Theater omgebouwd tot het langverwachte Huis voor de Podiumkunsten? Wordt die droom van een bruisende culturele broedplaats midden in Delft eindelijk werkelijkheid?
Waarom duren dit soort trajecten toch zo tergend lang? Ergens tussen plannen, prognoses en gemeenteraadsvergaderingen lijkt soms het échte doel uit het oog verloren: een plek creëren waar talent kan groeien, waar publiek zich laat verwonderen en waar Delftenaren van elke leeftijd en achtergrond elkaar ontmoeten rondom podiumkunsten. Het gesprek verzandt steeds opnieuw in grote bedragen, kostenstijgingen en risicomanagement, waardoor de glans van wat er kan ontstaan dreigt te vervagen.
Natuurlijk, investeren in cultureel vastgoed kost geld. En inderdaad, 4,7 miljoen euro klinkt indrukwekkend groot. Maar wat als we niet alleen naar het totaalbedrag kijken, maar naar wat we ervoor terugkrijgen? Voor een luttele €4,17 per gebruiker krijgt Delft twintig jaar lang een bruisende plek waar jaarlijks duizenden makers en bezoekers samenkomen. Dat is toch precies wat je als stad wilt: een investering in mensen, niet alleen in stenen.
Als de overheid een onderneming was, zou niemand zich blindstaren op eenmalige investeringen. Nee, dan kijkt men naar het rendement, naar wat het jaarlijks per gebruiker kost, naar de waarde die het toevoegt aan de gemeenschap. Waarom zouden we dat bij culturele investeringen anders doen?
Het Rietveld Theater wordt niet zomaar een gebouw. Het wordt een plek waar dromen een podium krijgen, talenten bloeien en cultuur ademt. Een plek die Delft kleur geeft. Dus gemeente Delft, beste raadsleden: investeer in cultuur, investeer in dromen en geef het Rietveld Theater eindelijk groen licht.
Donderdag is de dag waarop Delft kan laten zien dat cultuur niet alleen een kostenpost is, maar vooral een prachtige investering in haar toekomst.
