Met een overvolle schatkist aan songs opgebouwd gedurende een indrukwekkende carrière van inmiddels bijna zestig jaar, staat Robert Jan Stips voor de lastige taak om repertoirekeuzes te maken. In de voorstelling ‘Muzieknomaden’, waarin hij het podium deelt met violiste Marieke Brokamp, slaagt de toetsenvirtuoos daar glansrijk in. Het resultaat is een dynamische dwarsdoorsnede van zijn veelzijdige oeuvre, aangevuld met verrassende bewerkingen van klassieke meesterwerken.

Robert Jan is niet iemand die enorm op de voorgrond treedt en alle aandacht naar zich toetrekt, integendeel. Hij laat liever de muziek spreken dan dat hij zelf de spotlights opeist. Toch is zijn stempel op de Nederlandse popgeschiedenis onmiskenbaar. Als drijvende kracht achter of waardevol lid van iconische formaties als Supersister, The Nits, Golden Earring, Transister en Sweet d’Buster omvat zijn catalogus zo’n 300 werken uit diverse decennia en in vele stijlen. Wie ‘Muzieknomaden’ bezoekt, reist langs talloze herkenningspunten, al draait deze avond om véél meer dan een nostalgische ‘Best of’. Het is het avontuurlijke, het vertellende en het net even anders doen in de muziek wat telt. Een zoektocht vol verhalen. Met doordachte, vaak komische en soms aangrijpende anekdotes introduceert Stips zijn stukken, waardoor de composities kleur, diepgang en tijdgeest meekrijgen. Soms aangrijpend en actueel zoals bij het nummer Sunrise At Midnight naar aanleiding van de documentaire Deathrow. Dan weer informatief, bijvoorbeeld om te horen dat SuperSister als eerste band muziek naar de schouwburg bracht. Nog zeer ongebruikelijk voor die tijd.

Muzikaal laat Stips zich lastig in een hokje plaatsen — “van de hak op de tak”, noemt hij de programmering zelf relativerend. Klassieke invloeden, vanuit zijn conservatorium jaren, vloeien naadloos samen met speelse jazz accenten en de complexe dynamiek van de progrock. Het levert een uniek geluid op dat voortdurend de aandacht vast weet te houden. Dat speelse ontdekkingselement geeft de 76-jarige muzikant overduidelijk de energie om met enthousiasme te blijven vernieuwen en creëren.

Het samenspel tussen Stips en Brokamp is prachtig in zijn eenvoud en precisie. In de kwetsbare bezetting van een als akoestisch piano klinkende Kurzweil-synthesizer en viool is naadloze muzikale communicatie vereist. Brokamp weet met haar vioolpartijen als een wendbare tweede zangstem te fungeren, wat de arrangementen een magische gelaagdheid geeft. De muzikale chemie binnen dit duo, een samenwerking die inmiddels teruggaat tot 2014, klinkt in elk stuk door.

Naast het onmiskenbare instrumentale meesterschap vormt ook de zang een belangrijk element. Stips neemt het leeuwendeel voor zijn rekening. Een enkele keer misschien voor sommige mensen wat te cabaretesk of studentikoos, maar altijd tekstueel interessant, grappig of aangrijpend. Een verrassing is de incidentele vocale bijdrage, hoe onverwacht, van violiste Marieke. Met als hoogtepunt een prachtige uitvoering van het bekende Nits nummer Adieu, Sweet Bahnhof.

In de sfeervolle setting van het Delftse HAL015 Podium bewezen deze twee echte muzieknomaden dat ware klasse niet groots en meeslepend hoeft te zijn. Een absolute aanrader voor de fijnproever die muziek en vooral de Nederlandse muziekgeschiedenis een warm hart toedraagt.

Setlist:

• Meeting My Angel Today
• Never In A 100 Million Dreams
• Exercise Number One
• Pudding En Gisteren
• Impromptu, Schubert
• The Bauhaus Chair
• The Clock

Pauze

• Real Indians
• Sunrise At Midnight
• Beethoven Potpourri
• I Am A Camera
• Gershwin’s Prelude for Piano
• No Cricket
• Adieu, Sweet Bahnhof
• I Am You Are Me / Transmitter

Toegift

• Cars and Cars