De Kift Speelt ‘De Eenzame’

De meeste bands zijn na bijna veertig jaar wel een keertje uitgeraasd, maar De Kift is niet zoals de meeste bands. Sterker nog: zijn ze wel een band? Eerder een soort gesamtkunstwerk verkleed als fanfare. Een multimediaal collectief met veel gezichten en nóg meer artistieke levens. Poëzie, literatuur, punk, fanfare, theater… ze hebben het allemaal gedaan, en vaak tegelijkertijd. En net als je denkt dat ze écht niks meer kunnen verzinnen, komen ze weer met iets nieuws op de proppen.

En ook dit keer stellen de Zaankanters niet teleur. Op 8 januari komen ze naar De Helling met een ode aan de eenzaamheid. Normaal zijn ze niet zo van het terugkijken, maar voor de gelegenheid dook de band diep in z’n eigen repertoire, om boven te komen met een volledige setlist aan eenzame nummers. De meest eigenzinnige band van Nederland op z’n eenzaamst, dus. Tip: neem zakdoekjes mee.

Support: Immen

Witblonde lokken, een tedere engelenstem en dromerige gitaarklanken: Immen lijkt wel de Nederlandse baby van Phoebe Bridgers en Adrianne Lenker. Maar wat hoor je eigenlijk? Scandinavisch? Nederlands? De Friese teksten van singer-songwriter Clasine Haringsma zweven boven etherische synths en sporadische percussie. En hoewel je misschien geen flauw idee hebt wat ze precies zingt, voel je het wel: zachte melancholie die meer weg heeft van een warme knuffel dan van een schop onder je kont.

Haar debuutalbum Nimmen (Fries voor ‘niemand’) werd door 3voor12 Utrecht uitgeroepen tot beste album van het jaar. En geef ze eens ongelijk. Met gitaarpartijen in alternatieve tunings, geïnspireerd door iconen als Jeff Buckley en Laura Marling, creëert Haringsma een dromerige sound die ze bovendien helemaal zelf opnam. Ze neemt je mee terug naar het Friese platteland waar ze opgroeide: naar dagdromen in het gras, dieren op het erf en donkere gedachten die soms door dat landschap waaien. Het resultaat? Kippenvelwaardige muziek waarbij je heerlijk kunt wegsmelten.